16.8 C
Amaliáda
Πέμπτη, 18 Απριλίου, 2024
ΑρχικήΑπόψειςΟ άγνωστος στον καθρέφτη

Ο άγνωστος στον καθρέφτη

Σχετικές ιστορίες

Εκδήλωση για τον αυτισμό την Κυριακή στη Γαστούνη

Εκδήλωση με θέμα: «Ο αυτισμός στην πόλη μου» θα...

Στη Βουλή των Ελλήνων το 1ο Γυμνάσιο Αμαλιαδας

Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ΄ Τάξης του...

Δράσεις και εκδηλώσεις σήμερα 18-4-2024 στην Ηλεία

ΠΕΜΠΤΗ 18 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2024 Τετραήμερη εκπαιδευτική επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη από...

Σαν Σήμερα 18 Απριλίου

17 Απριλίου | 18 Απριλίου | 19 Απριλίου Η 18η...

Οι μαθητές ζωγραφίζουν Γαΐτη στο 3ο Γυμνάσιο Αμαλιάδας

Ολοκληρώθηκε η πέμπτη τοιχογραφία στους εσωτερικούς τοίχους του 3ου...
spot_img

Σήκωσε το βλέμμα. Τώρα πια μπορούσε να το κάνει, είχε τα κότσια, το είχε καταφέρει. Το είχε κερδίσει με εκείνο το σπαθί που άχνιζε καπνούς από τις μάχες ακόμα, καθώς το κρατούσε. Τις μάχες κυρίως με το μέσα. Το εντός. Το σκοτάδι, το λίγο, τη μικρότητα, τη δειλία, το εγώ, το θυμό, την οργή, την πίκρα… Όλα εκείνα που συνθέτουν τη νύχτα που ‘χεις μέσα σου. Αυτή που τη λες με τ’ όνομά σου, τα έχει πει ο Μάνος Ελευθερίου με εκείνο το στίχο…
Σήκωσε το βλέμμα. Κοίταξε απέναντι. Το πρόσωπο, τα μάτια στον καθρέφτη. Ίσια στα μάτια. Χαμογέλασε. Με πόνο και ικανοποίηση βαθιά την ίδια στιγμή. Ήταν που θυμήθηκε. Θυμήθηκε τον άγνωστο που αντίκριζε για χρόνια. Πολλά χρόνια. Δυσβάσταχτα, εφιαλτικά πολλά. Τόσα που θα έπρεπε να ντρέπεται τον ίδιο του τον εαυτό, τον ίδιο του τον ίσκιο που σερνόταν βαρύς στα χνάρια του από όσα κουβαλούσε. Από όσα του είχαν φορτώσει, ακόμα και πριν ανοίξει τα μάτια του σε τούτο τον κόσμο. Κι από όσα ο ίδιος είχε επωμιστεί. Άλλα δικαίως κι άλλα χωρίς να πρέπει. Και κάποια ερήμην. Κι αυτά ήταν τα πιο βαριά, τα πιο άγρια, τα αβάσταχτα.
Τον άγνωστο στον καθρέφτη. Που υπήρχε χωρίς να ζει προσπαθώντας να είναι αυτός που περίμεναν, ήθελαν, αξίωναν, ζητούσαν, επέβαλαν, απαιτούσαν οι άλλοι. Οι άλλοι. Έως και θλιβερό θα μπορούσε να πει κανείς. Κι ακόμα πιο θλιβερό κι εξοργιστικό ότι τους το επέτρεπε. Ακόμα και το επιζητούσε. Παρακαλούσε. Ικέτευε. Αφήνοντας τον εαυτό του έρμαιο. Κι όμως… Η αρχέγονη, βαθιά ριζωμένη ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου. Να είναι μέρος, κομμάτι, να τον θέλουν, να τον εγκρίνουν, να τον αποδέχονται. Να τον αποδέχονται… Ποιον, άραγε; Τι ωφελεί αν πια δεν ξέρεις εσύ ο ίδιος ποιος είσαι; Αν κοιτάζεις με απορία το άγνωστο πρόσωπο στον καθρέφτη που πια δε σου θυμίζει τίποτα;
Κι, άραγε, σώζεται πια; Αυτό αναρωτήθηκε μια μέρα. Κι ήταν η ίδια η ερώτηση η απάντηση που ζητούσε απελπισμένα. Αφού η ψυχή ήταν ακόμα ζωντανή ώστε να μπορεί να ρωτάει αν σώζεται το παιχνίδι, αφού είχε ακόμα κάτι τόσα δα αποθέματα οξυγόνο να αντιδράσει, να βγει στην επιφάνεια, τότε ναι, τίποτα δεν είχε χαθεί.
Όπως είχε πει κάποτε ο Διονύσης Χαριτόπουλος,
ό,τι έχουμε στην ψυχή και στο μυαλό μας, αυτά είναι η αληθινή μας ταυτότητα.

spot_img

Εγγραφείτε

- Αποκτήστε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενό μας

- Αποκτήστε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενό μας

- Παραλάβετε καθημερνά την εφημερίδα Ενημέρωση στο σπίτι ή στο γραφείο

Τελευταίες Δημοσιεύσεις

error: Το περιεχόμενο προστατεύεται!!